سلامی به گرمی مرداد و درودی به پاکی باران برایتان ....

کمی بیش بود که نبودم ولی گه گاه می آمدم و از گلایه هاتان کمی نصیب میبردم-(( که چرا نیستی و ما را فراموش کردی و اصلا بگو خوبی و ... ))- چندین ادبیات دیگر که گاهی همین گلایه ها امیدی میشود که کسی یا کسانی چشم در راهت خیره کرده اند،که باید برگشت تا مبادا کسی سفید شود چشمش .

خبری  هم  هست  به  حضورتان :  تا  کمی  دیگر   (( آسمانش را ))   از  وبلاگ  به  سایت  تغییر  هویت خواهد  داد   (( www.asemanashra.com )) .

لختی از وقتتان را گرفتم تا بسیار از این غیبت شرمساری کنم .....

اگر بخشیده اید ، بی امان نقد کنید تا دمی راحت از مهرتان برآورم و ....

پایا باشید .

غزل غزل شدنم را بهانه می گيري

سکوت چشم مرا از ترانه می گيري

دو چشم خیس تو صیاد مي شود و شبی

مرا به دام خودت عاشقانه مي گيري

منم به قامت باران و آه و عشق ... و تو

از اين کلام ...دمی عارفانه مي گيري

اگر كه اين دل رنجور در مقام تو نيست

 چرا تو قلب اسیری  نشانه می گيري

بهشت را به تو بخشيده ام به اين اميد

که تو مي آيي و غم را شبانه مي گيري

تمام طول زمستان به خواب مي ديدم

كه روي شانه من آشيانه مي گيري

ترا به قهر از اين شعر هر چه مي رانم

ميان هر غزلم باز خانه مي گيري

***

به زلف مي کِــــــشي و با نگاه مي راني

بگو که جان مرا پس چرا نمي گيري

 . . . .

سلامی به گرمی خنده های گرمتان 

کوتاه زمانیست که با شمایم ولی انگار سالهاست شاگردیتان را میکنم

پوزشم را در دیر به روز کردنم پذیرا باشید چون چندی کوتاه است که به درد کمری سخت گرفتارم و نشستن برایم راحت نیست .  (( راستی دعا یادتون نره ))

حالا در خدمتتانم با سپیدی کوتاه و مشتاق نفس گرمتان ٬ می دانم که به شوق شما عزیزان جان نشستن که هیچ به سر دویدن هم برایم راحت میشود .

پایا باشید .....

رفیق ....

از کدامین طلوع آمدی

 که اینچنین در طلیعت سبز                   

بایسته   و  آزانگیز

در فلق نشستی و نرستی 

امید آیا

به خواب سنگین فرو گشته است

که باد نیاورد

پیغام دوست را 

وقتی که صد پاره شد

اندوه رنجواری ِ   قبله گاه یار .....

سلام بر دوستانی که در اولین قدمم ٬ تنهایم نگذاشتند . ارادت خالصانه ی من را پذیرا باشید .

با غزلی از همان آرشیو قدیم به روزم . بی پروا نقدم کنید تا شاید روزی با شما بزرگان هم پا شوم .

پایا باشید .

امروز هم  دیروز شد ٬ آیینه فردایی نداشت

موجی که یارش برکه شد در سینه دریایی نداشت

با ابرها بیگانه  شد ٬ در آسمان جایی نداشت

یعنی که خلق آدمی بی عشق معنایی نداشت

معراج تا عرش خدا شاید دلیل زندگی ست

دیروز هم تکرار شد آیینه فردایی نداشت